film, film, film

Cultuurcheques van het werk doen mijn bioscopbezoek exponentieel toenemen. U moet hiervoor boeten want nu bent u gedwongen om mijn allereigenste filmrecensies te lezen. Het is eens iets anders. Deze keer dus geen Hongaarse politiek of pogingen tot een amateur sociologische analyse. All is well in Hungary voor de rest.

No country for old men: Ik ging tevreden de zaal uit na exact twee uur (lang genoeg voor een film, de trend dat elke film tegenwoordig 2,5 uur moet duren is naar mijn mening vervelend) maar ook niet meer dan dat. Goed gefilmd, goeie spanningsopbouw en een uiterst psychsich verwrongen seriemoordenaar geven een uitstekend resultaat. Entertained zonder meer, maar was al die hetze nu echt nodig? Waar zit de dubbele bodem, dat extra element? Toch niet in het muntje dat Anton Chigurh (Javier Bardem) gebruikt om te beslissen of hij al dan niet die shotgun met gigantische silencer zal boven halen? Good and evil? Hebzucht? Neen neen, goed gedaan Coen brothers, maar dit beschouw ik niet als een monument van een film. Kill Bill valt volgens mij in dezelfde categorie, al is het thema dan opgebouwd rond alles wat met oosterse martial arts te maken heeft. Hier is het cowboy boots, drugsgeld en Mexicaanse drugsdealers. De clou blijft dezelfde, de rekening wordt gepresenteerd, en liefst aan het topje van een shotgun.
score: aanrader

The assasination of Jesse James: U houdt van Westerns? Johne Wayne is uw favoriete one night stand? U rochelt pruimtabak tegen warpspeed tegen de keukenvuilbak?U had een indianentent thuis die meerdere malen per week denkbeeldig aan flarden werd geschoten door speelkameraadjes? Als u aan een van volgende criteria voldoet, hit the theather!
Brad Pitt en verschillende andere semi-bekende gezichten teleporteren u terug naar the good old Wild Wild West om het leven van één van Amerika’s bekendste gangsters te herbeleven. Al geeft de titel al veel van de clou weg, de narratio ernaar toe zal niemand onberoerd laten. Adembenemend gefilmd en overgoten met de nodige spanning voor een paar regelrechte shoot-outs is dit waarschijnlijk de eerste in een reeks van postmoderne westerns. U zal wss geen regelrecht bonanza gevoel krijgen, maar wie houdt van dit stuk geschiedenis en een goed verhaal zal niet bedrogen uitkomen.
score: aanrader

Step Up 2: Ik ga proberen vriendelijk te blijven. Echt.
Ik raad u aan om een ticketje te kopen voor eender welk tijdstip waarop deze film wordt vertoond. Betreed de zaal, bestudeer het publiek. Wanneer de film start pak uw boeltje en vertrek door de dichtstbijzijnde uitgang. Ga vervolgens naar de eerstvolgende platenwinkel en koop de soundtrack. Iets anders van deze prent wilt u niet onthouden. Met namen zoals Ludacris, Missy Elliot en Timbaland zijn er tijdens de talrijke dansscenes genoeg nummers om uw oren de kost te geven. De hippe moves en flashy contemporary styles zullen ook meerderen onder jullie bekoren. Maar dan ratelde dit in dolby surround door de speakers voor bijna 2 uur:

’Yow, we gotta hit the streets yow’
’We ain’t ready yet maaan’
’We can do it, our styles are sick’
’.....................Yow, we gotta hit the streets yow’

Resultaat: ontieglijk slechte dialogen die elk aspect van de fim domineren en een zeer zwak en natuurlijk voorspelbaar verhaal. Beetje geeky maar toch ubercool allegaartje met unieke moves uit een gereputeerde kunstschool neemt het op in de streets tegen de ’echte’ straatdansers.
De gemiddelde leeftijd in de zaal ligt tussen de 16 en 20 jaar.
Zwak entertainment maar een eervolle vermelding voor ’Moose’. U bent gewaarschuwd.
score: film?

The bucketlist: Komedie? Tearjerker? Levensles? Als u naar een van volgende op zoek bent, u zal het waarschijnlijk terug vinden in de meest recente Nicholson en Freeman prent. Wie weet zelfs alle drie, al weten we niet of dat wel zo positief is. Los van de acteerprestaties die er niet naast slagen heb ik beide heren op leeftijd al betere dingen weten doen. Krediet hebben ze op overschot bij mij dus ik steek het even op het feit dat ze zelf niet wisten wat ze aan het maken waren.
Nicholson en Freeman spelen respectievelijk een botte miljardair en een kennisgekke garagist die aan het zelfde lot worden blootgesteld. Terminale kanker is de diagnose en geconfronteerd met het einde van de rit beginnen beide heren aan een niet zo alledaagse missie. Samen stellen ze een ’bucketlist’ op met dingen die ze nog willen doen voor het licht uitgaat.
Een tattoo laten zetten, bungeejumpen, etc... u weet wat ik bedoel. Entertainend zonder meer, maar deze film komt nooit echt van de grond en kan enkel een lichte gevoelige snaar bespelen. Een film met Nicholson en Freeman in de hoofdrollen doet zeker de kassa rinkelen, moesten de fimbonzen gedacht hebben. Maar ergens moet de filmstudio toch een iets teveel naar de voorspellingen van de inkomsten gekeken hebben.
score: huren op een regenige zondagnamiddag