Exact vandaag gaat mijn laatste maand Hongarije in. Dit betekent dus dat ik op 6 september weer in Belgie zal staan. Mijn laatste vier weken hier breng ik technisch gezien zelfs niet meer helemaal in Hongarije door. Van 16 augustus tot 29 augustus trek ik met Réka en familie naar het zonnige Malaga om mijn broodnodige vitamine D op te slaan voor de komende wintermaanden. Het is dus niet voor mij, het is dus voor mijn gezondheid he. Dan de vlucht terug naar Hongarije en een weekje later stap op de vlucht naar Brussel, gepakt en gezakt en hopelijk zo bruin als een koffieboon.

Hongarije heeft me goed behandeld, mensen, dieren en weer waren mij goedgezind en ik heb samen met Réka het hier naar mijn zin gehad. Belgie, de politiek en vrienden waren nooit veraf door de talrijke bezoeken en de meegebrachte humo’s. Zelfs hier kon ik via de tv nederlandstalige programma’s zien als de slimste mens, de pappemheimers, het leven zoals het is:de kust, etc...

Als jullie mij zouden vragen of ik nu anders denk over Hongarije dan voor ik vertrok dan kan ik niet anders dan bevestigend antwoorden. Mijn eerste keer hier was zeer verfrissend en alles leek hier anders dan anders. Ik genoot met volle teugen en dit zal wss ook een rol in hebben gespeeld dat ik naar hier ben gekomen. De woeste Magyaren met gigantische snorren rijdend op snelle paarden gewapend met enkel pijl en boog. De schrik van West-Europa, een trots volk met traditie, gebukt onder het juk van de Sovjets maar revolutionair en opstandig. Free spirited en gekend om haar Rubic cube, het hoog aantal nobelprijswinnaars en de uitvinder van de vitamince C. Bartók Béla, Zsa Zsa Gabor en Atilla de Hun allemaal getogen op Karpatische grond. U ziet waar het heengaat, mijn beeld was vrij romatisch, het bier was goedkoop en er waren gigantische danstempels. Moeilijk was de beslissing niet.

En die aspecten worden hier gekoesterd en in de verf gezet. Jammer genoeg zijn er ook dingen die je als buitenlander met een Hongaarse vriendin beter leert kennen dan andere buitenlanders hier. De politiek is hier ook een rotzooi en al heeft extreem-rechts hier niet veel stemmen in het parlement, de gedachtengang van de modale Hongaar kan al eens een stuk conservatiever zijn dan wat u en ik gewoon zijn. Homosexualiteit is hier iets waar niet zeer licht wordt overgegaan door sommige mensen. Daklozen lijken hier nog een categorie erger en talrijker als thuis en het gemiddeld maandloon ligt hier lager maar geeft ook minder koopkracht.

deel II van deze post later

Sziastok,
wederom een update al ben ik aan de late kant. Ik heb echter veel te melden maar ik zal proberen de lengte van de post niet te veel te laten uitdeinen.
Hongarije baadt in zon en dat reeds voor enkele weken. Occasioneel regent het wel eens maar dan meestal ’snachts en niet hevig. Ik breng nog de meeste van mijn uren in de dag binnen door en dat is natuurlijk minder aangenaam. De airconditioning staat hier dan ook heel de dag aan.
Ik heb de EK pronostiek NIET gewonnen jammer genoeg. Ik stond nog aan kop tot aan de kwartfinales maar dan moest ik me gewonnen geven. De uitschakeling van Nederland en de Turken die het langer uitzongen als gedacht deden mij de das om. Een verdienstelijke tweede plaats toch, en ze kunnen hier weer op hun twee oren slapen dat er geen Belg met de prijzen gaat lopen.
Werk op de bank vlot wel en ik heb hier natuurlijk al een tijd mijnen draai gevonden. Ik heb ook niet echt moeite meer met het vroege opstaan, al zal dat nooit echt volledig wennen. En omdat ik blijkbaar toch energie genoeg heb ik nog wat extra werk op mijn schouders gehaald. Naast werken en naar de taalles gaan heb ik besloten om er nog wat vrijwilligerswerk in de zoo bij te steken. Inderdaad, ik was de ruiten van het gorillaverblijf, was de groenten en het fruit en zorg ervoor dat alles geveegd is. Mooi alles in stukken snijden en verdelen naargelang de apensoort. Toffe verandering voor mij want een kantoorjob is toch net niet hetzelfde.
Vooraleer ik mocht beginnen moest ik een foto van mijn longen laten maken om te tonen dat ik geen TBC had. Primaten en mensen, genetisch verwant dus ook zeer gevoelig voor elkaars ziektekiemen.
Reacties zijn gemengd op dit zooavontuur. Mensen verklaren mij ofwel gek dat ik stront WIL opkuisen (ik mag de stront zelfs niet opvegen) of zijn net heel blij dat ik zoiets mag doen. Jammer genog sta ik nooit in direct met de gorilla’s en oerang oetangs. Alleen mag ik wel achter de schermen maar mag ik niet bij de kooien. De dieren zouden het niet begijpen dat ik anderhalve maand in het weekend kom werken en er dan ineens vandoor ben. Enkel de vaste zooverzorgers mogen dus in direct contact staan. Ik raad het iedereen aan, om kwart voor acht ’smorgens de ramen lappen in een leeg gorilla huis. De silverback komt mij checken terwijl ik de ramen nat maak en probeert mij te intimideren. Wanneer ik het bovenste water wegveeg haalt hij uit naar het raam want dit beschouwt hij als een dreiging. Er is er maar eentje de baas in de Hongaarse gorillafamilie, en dat is overduidelijk Gollo de silverback.
Voor de rest nog veel gepuft in het warme weer dat een welkome verandering is in vergelijking met de vaak regenachtige Belgische zomers. Ook bezoek gehad van de familie die woonachtig is in Schotland. Zij hebben Budapest verkend en ook enkele dagen aan het Balaton meer doorgebracht.

Foci

Het Europa Bajnokság is afgetrapt en de Hongaren leven mee! Hoewel het nationale elftal er niet bij is laten ze het niet aan hun hart komen. Erwin Koeman zette recentelijk in enkele oefenwedstrijden goede resultaten neer. Er werd gewonnen van Griekenland en gelijk gespeeld tegen Kroatie. Er is dus hoop voor de toekomst, alhoewel de ’1ste klasse’ hier op niet veel trekt. Toch zijn er investeerders uit het buitenland die geld hebben geroken. Sheffield Wednesday bijvoorbeeld, de Britten verbinden hun lot aan ’Fradi’, oftewel het meer bekende ’Ferencváros’ dat ooit Anderlecht roemloos ten onder liet gaan in een kwalificatieronde voor de Champions League (’95-’96). Sheffield Wednesday hoopt een kettingreactie teweeg te brengen en het algemene niveau van de competitie op te trekken. En als dat niet lukt dan kan de club nog altijd dienen als kweekvijver voor Hongaars voetbaltalent. Eerst wel even die schuldenberg wegwerken.
Op het werk sta ik samen met twee andere mensen aan kop in de EK-pronostiek. Dit is opmerkelijk omwille van de volgende redenen:
a) Ik kijk graag naar voetbal en volg het nieuws een beetje maar ik ben verre van een doorgewinterde voetbalkenner. Inkomende en uitgaande transfers van de voorbije vier jaar, not a clue
b) Ik sta met 2 andere mensen aan kop, onder ons staan grote voetbalfans en zelfs de voorzitter van de Hongaarse AS Roma fanclub.
c) Van 1 van de mensen met wie ik aan kop sta heb IK het formulier ingevuld met enkele kleine veranderingen van mijn versie. De persoon in kwestie had geen tijd meer voor hij op een verlengd weekend vertrok en ik moest het formulier maar invullen want hij wou de gegevens na de groepsfases nog kunnen meedoen. Dus technisch gezien heb ik twee formulieren die op de eerste plaats staan!
Ik kraai te snel victorie want mijn volgende voorspelling is winst voor Oostenrijk over Tsjechie! En dan nog met 3-2. Hoe ik dat heb kunnen opschrijven is me nog steeds een raadsel. Het tij kan snel keren en ik heb al enkele stommiteiten begaan. Gokken op Rusland als revelatie was blijkbaar weggegooid geld. Portugal aan de andere kant stelt niet teleur.

Op het werk krijg ik stipt na elke speeldag ’smorgens de stand doorgemaild en kan ik zien wie ’spot on’ heeft gegokt en wie echt geen snars van het EK heeft begrepen. Dikke fun, maar Réka moet het wel eens ontgelden want het eerste dat uit mijn mond komt elke dag is hoe mijn voorspelling haar vruchten al dan niet heeft afgeworpen. Sport laat Réka koud maar ik probeer het een beetje in te pakken dat ik toch gehoord word. Ze heeft dan ook veel op haar bord met de examens die maar blijven komen. Eind juni zijn we er van verlost want veel sociaal leven is er door de drukke agenda(’s) niet te bespeuren.

Hongaarse les loopt nog steeds en ik doe nog altijd niet veel moeite buiten het lessenpakket en het obligatoire huiswerkje maar het is wel plezant. Als ik kijk hoe ik nu toch al de teksten in het tekstboek van deel 7 kan lezen in vergelijking met deel 1 dan is er toch wel vooruitgang. Ik beeld me dan in dat het terug september 2007 is en hoe ik dan ook niks maar dan ook niks van die tekst zou kunnen begrijpen. Ik blijf in elk geval doorperen tot ik terug naar huis ga.

Iedereen vraagt mij tot wanneer ik hier zal zitten. Ik kan daar kort over zijn. mijn contract loopt tot 31 augustus, daarna ben ik zo vrij als een vogeltje. Althans een vogeltje dat een thesis te schrijven heeft. Waar ik trouwens al voor ben aan het researchen, al aan een zeer gemoedelijk tempo. Ik kan dus hopelijk genieten van een warme Hongaarse zomer. Ik ben nog zeker van zin om een uitstap te doen met Réka na de examens naar Debrecen, de tweede grootste stad van Hongarije.

brief

Beste Bart Debie,

we zijn nu net geen week verder nadat u het vonnis te horen kreeg van het Hof van Cassatie. U krijgt een effectieve celstraf te verwerken en wordt maar liefst vijf jaar uit uw burgerlijke rechten ontheven. Dit heeft ongetwijfeld heel wat gevolgen voor uw persoonlijke situatie. Een gevangenisstraf lijkt me een van de zwaarste dingen die een normaal mens te verwerken kan krijgen. Onlangs google’de ik op YouTube (u ongetwijfeld bekend, u post regelmatig al eens een videootje of twee van de website op uw eigen weblog) ’Louis Theroux’. De Britse journalist is al enkele jaren actief als reportagemaker en valt op door zijn sukkelige fysiek, intrigerende interviewstijl en onschadelijke uitstraling die elk interviewslachtoffer net dat ietsje meer doet lossen. Ik kwam terecht bij zijn vrij recente reportage over de Saint Quentin gevangenis in Los Angeles. Drugsdealers, autodieven, pedofielen, moordenaars en bankovervallers maken er de populatie uit. Kortom, het gespuis dat u tot 2003, voor uw schorsing als politiecommissaris achter de tralies stak. De ’inmates’ stonden Theroux, die er bijstond als een schaap tussen een roedel uithongerde Siberische wolven die in geen weken een mank dier hadden gespot, maar al te graag te woord. Een roofmoordenaar die 250 jaar moest zitten plus dan nog zijn elf levenslange veroordelingen werd aan een vragenvuur onderwerpen alsook een gangbangende zwarte jongeman die pas zijn intrek nam in zijn cel en er prat op ging dat ze hem niet gingen klein krijgen sprak met de onhandige Brit. De jongen in kwestie had waarschijnlijk nog niet kennis gemaakt met de neonazistische gangs als 'the white supremacists' die medegevangenen vermoorden omwille van een verkeerde blik. Gelukkig werden ook de laatste boeien van rede en zelfcontrole van dit hellegat geïnterviewd, de cipiers. Ze stonden er niet altijd even kalm bij, en wanneer Theroux vroeg om een wandeling te maken tussen de gevangenen tijdens hun dagelijks uurtje frisse lucht zag men menig cipiersoog nerveus trillen. Om maar te zeggen meneer Debie, Amerikaanse gevangenissen zijn geen pretje, de Belgische zullen waarschijnlijk niet veel beter zijn. Gelukkig is meester Coveliers waarschijnlijk in volle doen om toch nog die enkelband voor u vast te krijgen.

Wanneer ik kijk waarvoor u naar een van België’s tuchtinstellingen moet dan krijg ik een stevige lijst te lezen. Foltering, schriftvervalsing, verduistering van bewijsmateriaal, misbruik van gezag, slagen en inbreuken op de antiracismewet. U moet begrijpen dat dit bij mij vragen doet rijzen. Omdat ik de lijst beide lang is maar eigenlijk ook niet alles zegt heb ik het eigenlijke arrest doorgenomen. Ik geef iedereen het voordeel van de twijfel maar dit is toch wel de eerste keer dat iemand mij zo met de rug tegen de muur zet. U laat weinig aan de verbeelding over. U moet zich niet verdedigen, ik wil geen oordeel vellen over uw handelingen. Dame Justitia heeft u al over haar knie gelegd en dat lijkt mij voldoende. Iedereen heeft een mening en ik dus ook maar dat bent u op dit ogenblik weinig mee natuurlijk. Gelukkig voor u laat uw achterban zich van haar beste kant zien. Het Vlaams Belang, uw werkgever en moederpartij, laat u niet vallen. Ze verleent bijstand en zal ook na u straf een plaatsje warmhouden voor u als veiligheidsexpert (what’s in a name). Bovendien was ik niet te min om ook uw weblog, toepasselijk genoeg ’over and out’ genoemd, te raadplegen en daar massa’s steunbetuigingen terug te vinden. De meningen waren onverdeeld, u bent onterecht veroordeeld en verdient beter als verdediger van de vaderlandse vrede. Mensen als u zijn nodig en een harde hand is nodig om het gespuis te stoppen! Daar kan zowat iedereen zich in vinden zou ik zo denken, ’crapuul’ gaat men geen city trip cadeau doen om te relaxen natuurlijk! De redenen die ik las om de uitkomst van het vonnis te verklaren waren echter zeer uit de lucht gegrepen. Het Belgische justitieapparaat is doordrongen van socialisten, u bent politiek geslachtofferd omdat het Vlaams Belang uw partij is, Patrick Janssens is de Ayatollah van elke Antwerpse allochtoon en agenten zoals u worden geflikt door collega’s die politiek benoemd zijn. Ik ga niet uit de doeken doen waarom ik deze redenen belachelijk vindt maar ik kan u wel zeggen dat ze 100% geen steek houden. Enkel alleen al door deze pro-Debie argumenten hier te vermelden is het niveau van deze weblog sterk gedaald. Dit is geen kritiek op uw persoon, noch op de bezoekers van u blog, ik vind de argumenten die ik er lees echter gewoon te gek voor woorden. Het vonnis een politiek proces noemen terwijl de naam van het Vlaams Belang nergens te bespeuren valt houdt dus geen steek.

Ik kreeg trouwens net een heruitzending te zien van het VRT-programma ’Phara’ die dateert van net na je veroordeling voor het Hof van Beroep. Kris Luyckx, de advocaat van de personen die u beschuldigden van slagen en verwondingen, was er te gast samen met Rik Torfs (andermaal, what’s in a name). Om hem nu toch een keer te parafraseren: ’ als je mensen vastkent aan een verwarmingsketel en hen aframmelt dan doet de politieke overtuiging er toch niet toe?’. Deze quote vind ik merkwaardig voor twee redenen, a ze is goed geformuleerd en b, Torfs is zo gul het gedachtengoed van het Vlaams Belang een ’politieke overtuiging’ te noemen.
Gelukkig zie ik dat het geluk u toch nog een beetje toelacht. U was dit weekend in de populaire discotheek Red&Blue in uw thuisbasis Antwerpen. Samen met Valerie Seyns, een VB Brussels parlementslid, won u er door een ludieke actie een diamant van 2000 euro! Wat een toeval, een goed idee omdat bijna ’live’ via uw blackberry naar u blog te sturen om iedereen het heugelijke nieuws mede te delen.

‘Kort bericht. Ik ben momenteel in de Studio54. Het thema is diamant. Er werd per fles verkochte champagne een namaak diamant gegeven. Slechts 1 op heel de avond is echt en heeft een waarde van 2000 euro. Ra ra ... Bangelijk. Ik heb hem gewonnen... Samen met Brussels parlementslid Valérie Seyns.. Niet te geloven... Super. Dit feest kan niet meer stuk. Veroordeling ? Fuck you !’

Bart, ik wens je het allerbeste toe, je kan het gebruiken. Hopelijk kan je je tijd in de gevangenis gebruiken om dit hele gebeuren een plaats te geven. Mag ik je in de tussentijd, in tegenstelling wat je misschien zal denken, geen lidkaart van de white supremacists aanraden. Je vertelde me namelijk dat de in gevangenisbevolking de bange blanke man een minderheid is.

met vriendelijke groeten

Integreren, integreren, wie zijn best doet zal het leren...

All is well,
hiermee stel ik iedereen gerust die zich zou afvragen waarom ik me niet eerder terug aan het schrijven heb gezet. Ik heb mijn zeer kleine maar trouwe schare blogfans verwaarloosd en het dringt nu tot me door, bij deze een welgemeende ’pardon’.
Back to business, u wilt als lezer weten hoe het mij vergaat dus ik probeer u mijn recente exploten zo diverterend mogelijk vast te leggen.

De voorbije weken waren vrij druk en nog steeds omwille van de ruime getale aan bezoekers die mijn tweede thuisbasis willen verkennen. Een crash course Hongarije voor Belgen is blijkbaar in trek want na eerder bezoek zijn nu ook Liesbeth, Mieke, Swaas, Julien en Vincent het leven der Magyaren komen observeren. Bovendien was er prachtig weer en konden we het volledig programma zonder dikke jassen en sjaals afwerken. Dat is wel eens anders geweest.

De week erna kwamen Drago en zijn vriendin Dessi, mijn Bulgaarse connectie, ook afgezakt naar Budapest. Het was ongeveer 10 maanden geleden dat ik Drago het laatst zag bij ons afscheid op de stoep in Koekelberg, op zich geen eeuwigheid maar het deed deugd om hem terug te zien en te weten dat het goed met hem gaat. Ze hebben het hier naar hun zin gehad en kregen het vaste Budapest aangeboden. Beide hadden echter lucht gekregen van de nabijheid van de Oostenrijkse hoofdstad Wenen en zijn ook naar daar gespoord voor 2 nachten. Bulgaren en Belgen, daar wordt in de toekomst nog een vervolg aan gebreid, wie weet met een zomervakantie in Bulgarije...
De goeie anderhalve week vakantie in België was ook de moeite met het vroege maar perfecte zomerweer. Ik ben aangekomen met een winterjas en niets dan jeansbroeken, hemden met lange mouwen, etc... Ik heb meer als de helft van mijn kleren die ik meehad niet kunnen gebruiken! Geen probleem, voor zo’n goed weer heb ik wel wat over.
Uiteraard het langverwachtte bezoek aan de Zoo afgelegd en ook een reeds veel te lang uitgestelde ’city’trip naar Dinant. Op vraag vam Réka trokken we naar het Waalse landsgedeelte met de trein en met heel goed weer. Een anderhalf uur later kwamen we aan voor onze bezoeken aan de citadel en de grotten en een boottocht op de Maas. Toerist in eigen land dus maar er ten zeerste van genoten. De laatste keer dat ik terechtkwam in deze metropool was in de lagere school en een rekensommetje zegt mij dat dat ondertussen al zeker 11 jaar geleden moet zijn (en wss meer).

Terug in Budapest was een vreemd gevoel. Alles leek anders maar ook heel bekend. Het verschil met toen ik hier pas aankwam met de gedachte ’hier moet ik mij dus gaan thuisvoelen’ was al volledig weg. Het gevoel was er eerder één van ’ik moet hier nog zoveel zien en doen voor ik terugga’. Het verbaasde me des te meer dat de tijd die ik hier ben zo voorbij is gevlogen. Het lijkt nog maar gisteren dat ik hier mijn valies neerplofte. De zon was hier ook direct van de partij bij onze terugkomst en dit weekend voorspelt men temperaturen van bijna 30 graden. Jammer genoeg moet Réka nu alles uit de kast halen voor haar zware examenreeks die haar te wachten staat omwille van haar terugkeer naar Brussel binnen een paar maanden al. Fingers crossed dus en hopelijk wordt het een goed resultaat net als vorige keer.

Ik wil trouwens iedereen die mij een reactie achterliet op mijn vorige post nu graag van antwoord dienen. Ik vond jullie opmerkingen plezant om te lezen en het feit dat dit jullie kan overhalen om een berichtje achter te laten nog meer. Dat duidt erop dat de problematiek erg leeft.

Ik weet niet waarom ik de laatste keer die paragraaf nog aan mijn blog heb geplakt, het deed deugd om het te kunnen neertypen, dat wel. Maar het is en blijft een mening en daarmee moet men altijd voorzichtig zijn. Zeker als het over Vlamingen en Walen gaat.

Ik probeer zoveel mogelijk vanuit de buik te schrijven, en een soort van ’guttfeeling’ in deze blog te steken. Laat het ons nog net geen soort van therapie noemen. Ik schrijf omdat er mij iets van het hart moet en als ik daarvoor een platform krijg of zelf kan maken via deze blog dan zal ik het aangrijpen. Maar daarmee is dan ook gezegd wat het is. Het is en blijft één van de ontelbare aantallen blogs op het world wide web.

Communautaire problemen zijn talrijk en van diverse aard, ik heb een duidelijke mening op dit vlak maar ze wijzigt van situatie van situatie. Ik zal het met recente voorbeelden illustreren.
Enerzijds, als Marino Keulen beslist om franstalige burgemeesters in enkele van de faciliteitengemeenten niet te benoemen omdat zij tegen regels zondigen die rechtstreeks ingaan tegen het gezond verstand en taalwetgeving die werd goedgekeurd door beide taalgroepen dan is dat niet kortzichtig van Keulen maar gewoon hypocriet van de FDF-verkozenen. Ik zeg dus dat die burgemeesters het spel maar moeten meespelen tot het moment waar de wet is aangepast en zegt dat ze nu gelijk welke taal mogen spreken in de gemeenteraad.

Blijkbaar heb ik iets graakt de laatste keer toen ik zei dat ik het ongehoord vond dat het recht op sociale woning werd gekoppeld aan een taalexamen. Een reactie van Thibaut liet mij echter verstaan dat ik misschien niet duidelijk genoeg was:
quote: ’Natuurlijk zal het bezit van een taalbrevet hier niets aan veranderen en moet de oplossing gezocht worden in een beter tewerkstellingsbeleid voor allochtonen, gelijke rechten voor allochtonen, een beter onderwijs met respect voor culturele diversiteit, enz. Maar als signaal naar de inwijkeling toe vind ik dat taaldiploma toch wel positief.’

Ik ga hiermee volmondig mee akkoord, zeker als persoon in het buitenland die maar al te goed weet een taal voor iemand kan betekenen. Het behalen van een taaldiploma moet aangemoedigd worden, gestimuleerd en misschien zelfs beloond. Dit vraagt inspanning van zowel inwijkeling als overheid in de vorm van tijd en middelen. Maar ik trek de lijn bij het koppelen van een taaldiploma aan het verstrekken van huisvesting. Immigranten zijn voor het merendeel niet voorzien van de nodige bagage om direct in een ander land een hoge vlucht te nemen. Werk, huisvesting en sociale zekerheid zijn een essentiële basis om als mens een toekomst uit te bouwen. De taal is daar een onderdeel van en kan enkel positief werken. Maar waarom richt de minister zijn pijlen op de bevolkingsgroep die de basis mist? Door een dergelijke maatregel wordt er in plaats van het verlagen van de drempel to het verkrijgen van een woning en de integratie te bevorderen eigenlijk een hindernis opgetrokken. Integratie heeft te maken met een mentaliteit van interactie, samenwonen en het verlangen om er bij te willen horen. Er zal altijd een vast percentage de andere kant opkijken en voor deze mensen is een andere hardere aanpak nodig. Sociale woningverstrekking bereikt echter veel meer mensen die hierdoor het minder makkelijk krijgen. Zalven en slaan horen bij elk leerproces, en dus ook bij taalcursussen, maar sla de leerling niet nog voor hij op zijn stoel zit, zeker als de zwakkere leerling wat extra hulp kan gebruiken.
Anderzijds treed ik minister Keulen dan weer bij als hij vindt dat anderstalige kinderen ook welkom zijn op een Vlaamse speelpleinwerking in Lebbeke, daarvoor verwijs ik naar een eerdere blogpost.

Ik ben ik het spuugzat om te horen dat er geen Belgen meer zijn, we zijn of Vlaming of Waal. Brusseleir bestoe ni mie ofwa? Ik heb heel mijn leven in de noordrand gewoond, mijn moedertaal is nederlands (’le flamand’ bestaat in mijn ogen niet, dan kunnen we binnen dezelfde logica West Vlaams een aparte taalstatus geven) en ik heb frans geleerd. Het is niet super maar meer als voldoende om een verstandig gesprek te voeren en bijna alles te verstaan. Ik heb niet altijd met plezier de conditionnel présent geleerd in het middelbaar maar nu komt het mij toch goed van pas. Ik voel mij dan ook op basis van taal en locatie Belg. Whatever that might be natuurlijk, ik ben immers niet voor dit hele identiteitsdiscours. Het concept België wordt immers in mijn ogen aantrekkelijk omdat het net een zeer moeilijk vast te leggen concept is. Hiermee bedoel ik dat hoe ruimer het begrip is, hoe minder strak de definitie is en hoe uitnodigender voor andere mensen. Als een immigrant hier 5 jaar woont, al die tijd gewerkt heeft en belastingen betaalde dan is die persoon voor mij Belg.

Het feit dat het recente politieke politieke discours als slagzin ’5 minuten politieke moed’ heeft zegt genoeg voor mij. BHV is voor mij niets minder dan een symptoom van een veel groter ’probleem’. De vlaamse rand rond Brussel krijgt te kampen met een steeds groter wordende stad. Dit gaat gepaard met franstalige ’migratie’ en mss zelfs een soort gentrificatie al zijn de Vlaamse randgemeenten geen stadsdeel van Brussel. Toch begint het er meer en meer die richting uit te gaan. Het is dus volgens mij belachelijk om een kiesarrondissement te splitsen zo laat na datum. Moest de politiek haar ogen open hebben gehouden de voorbije decennia dan zat ze nu niet met een institutioneel heet hangijzer dat niet meer valt te rijmen met de realiteit. Het gevolg is dat de Vlaamse politici niets anders gaan kunnen doen dan een dikke prijs te betalen voor iets wat is uitgegroeid tot een symbooldossier. Beeld u het doemscenario in dat de BHV splitsing moet worden betaald met een federale kieskring! Alles wat BHV ongedaan wilt maken krijgen we direct terug op ons bord op veel grotere schaal. De immobiliteit van de politieke besluitvorming, de moeizame regeringsvorming, the rocky road die BHV veroorzaakt en de falende communautaire dialoog zijn mij een doorn in het oog. Er zijn belangrijkere problemen in dit land die op agenda moeten worden gezet. De vorige verkiezingen werd gedomineerd door het probleem van de vergrijzing en de pensioenen. Wie heeft er de laatste maanden meer als 2 maal een politicus horen praten over actieve bevolking en haar rol in het garanderen van de welvaart en sociale bescherming?

film, film, film

Cultuurcheques van het werk doen mijn bioscopbezoek exponentieel toenemen. U moet hiervoor boeten want nu bent u gedwongen om mijn allereigenste filmrecensies te lezen. Het is eens iets anders. Deze keer dus geen Hongaarse politiek of pogingen tot een amateur sociologische analyse. All is well in Hungary voor de rest.

No country for old men: Ik ging tevreden de zaal uit na exact twee uur (lang genoeg voor een film, de trend dat elke film tegenwoordig 2,5 uur moet duren is naar mijn mening vervelend) maar ook niet meer dan dat. Goed gefilmd, goeie spanningsopbouw en een uiterst psychsich verwrongen seriemoordenaar geven een uitstekend resultaat. Entertained zonder meer, maar was al die hetze nu echt nodig? Waar zit de dubbele bodem, dat extra element? Toch niet in het muntje dat Anton Chigurh (Javier Bardem) gebruikt om te beslissen of hij al dan niet die shotgun met gigantische silencer zal boven halen? Good and evil? Hebzucht? Neen neen, goed gedaan Coen brothers, maar dit beschouw ik niet als een monument van een film. Kill Bill valt volgens mij in dezelfde categorie, al is het thema dan opgebouwd rond alles wat met oosterse martial arts te maken heeft. Hier is het cowboy boots, drugsgeld en Mexicaanse drugsdealers. De clou blijft dezelfde, de rekening wordt gepresenteerd, en liefst aan het topje van een shotgun.
score: aanrader

The assasination of Jesse James: U houdt van Westerns? Johne Wayne is uw favoriete one night stand? U rochelt pruimtabak tegen warpspeed tegen de keukenvuilbak?U had een indianentent thuis die meerdere malen per week denkbeeldig aan flarden werd geschoten door speelkameraadjes? Als u aan een van volgende criteria voldoet, hit the theather!
Brad Pitt en verschillende andere semi-bekende gezichten teleporteren u terug naar the good old Wild Wild West om het leven van één van Amerika’s bekendste gangsters te herbeleven. Al geeft de titel al veel van de clou weg, de narratio ernaar toe zal niemand onberoerd laten. Adembenemend gefilmd en overgoten met de nodige spanning voor een paar regelrechte shoot-outs is dit waarschijnlijk de eerste in een reeks van postmoderne westerns. U zal wss geen regelrecht bonanza gevoel krijgen, maar wie houdt van dit stuk geschiedenis en een goed verhaal zal niet bedrogen uitkomen.
score: aanrader

Step Up 2: Ik ga proberen vriendelijk te blijven. Echt.
Ik raad u aan om een ticketje te kopen voor eender welk tijdstip waarop deze film wordt vertoond. Betreed de zaal, bestudeer het publiek. Wanneer de film start pak uw boeltje en vertrek door de dichtstbijzijnde uitgang. Ga vervolgens naar de eerstvolgende platenwinkel en koop de soundtrack. Iets anders van deze prent wilt u niet onthouden. Met namen zoals Ludacris, Missy Elliot en Timbaland zijn er tijdens de talrijke dansscenes genoeg nummers om uw oren de kost te geven. De hippe moves en flashy contemporary styles zullen ook meerderen onder jullie bekoren. Maar dan ratelde dit in dolby surround door de speakers voor bijna 2 uur:

’Yow, we gotta hit the streets yow’
’We ain’t ready yet maaan’
’We can do it, our styles are sick’
’.....................Yow, we gotta hit the streets yow’

Resultaat: ontieglijk slechte dialogen die elk aspect van de fim domineren en een zeer zwak en natuurlijk voorspelbaar verhaal. Beetje geeky maar toch ubercool allegaartje met unieke moves uit een gereputeerde kunstschool neemt het op in de streets tegen de ’echte’ straatdansers.
De gemiddelde leeftijd in de zaal ligt tussen de 16 en 20 jaar.
Zwak entertainment maar een eervolle vermelding voor ’Moose’. U bent gewaarschuwd.
score: film?

The bucketlist: Komedie? Tearjerker? Levensles? Als u naar een van volgende op zoek bent, u zal het waarschijnlijk terug vinden in de meest recente Nicholson en Freeman prent. Wie weet zelfs alle drie, al weten we niet of dat wel zo positief is. Los van de acteerprestaties die er niet naast slagen heb ik beide heren op leeftijd al betere dingen weten doen. Krediet hebben ze op overschot bij mij dus ik steek het even op het feit dat ze zelf niet wisten wat ze aan het maken waren.
Nicholson en Freeman spelen respectievelijk een botte miljardair en een kennisgekke garagist die aan het zelfde lot worden blootgesteld. Terminale kanker is de diagnose en geconfronteerd met het einde van de rit beginnen beide heren aan een niet zo alledaagse missie. Samen stellen ze een ’bucketlist’ op met dingen die ze nog willen doen voor het licht uitgaat.
Een tattoo laten zetten, bungeejumpen, etc... u weet wat ik bedoel. Entertainend zonder meer, maar deze film komt nooit echt van de grond en kan enkel een lichte gevoelige snaar bespelen. Een film met Nicholson en Freeman in de hoofdrollen doet zeker de kassa rinkelen, moesten de fimbonzen gedacht hebben. Maar ergens moet de filmstudio toch een iets teveel naar de voorspellingen van de inkomsten gekeken hebben.
score: huren op een regenige zondagnamiddag

Stop the clash of civilizations

Meneer Wilders zet heel Europa in rep en roer met een documentaire die op zeer losse schroeven staat. Gelukkig wordt op het internet ook een positief antwoord gegeven!