visits, linguistics and politics

Sneeuw in de Ardennen, Vlaams-Brababt, Antwerpen en Oost-Vlaanderen. Ik moest even goed mijn ogen opentrekken gisterenmorgen als ik mijn pc’tje had opgestart op de bank. Deredactie.be deed mij bijna verslikken in mijn fruitsapke. Ik zit notabene in Hongarije en hier is het zelfs niet aan het sneeuwen. Kyoto in your face! Global Chilling!
Tot een paar weken geleden was het hier om en bij de 20 graden voor een dag of drie, erna was het al een pak minder en nu is het gewoonweg terug koud. Ik moet nog even wachten op een sizzelend hete Hongaarse zomer. Ik moet er wel bijzeggen dat ik er naar uitkijk. Niet dat ik het hier zo erg te verduren had maar mijn Belgische winterjas werd rond kerstmis toch ingewisseld voor een warmer exemplaar. Het zal maar een paar graden schelen maar ik voelde het toch.
Hoe de daklozen het hier volhouden ik heb er geen gedacht van. Eergisteren nog een totaal trillend exemplaar bij mij op de tram gehad. De lucht was vreselijk, de mens zag er slecht uit en bibberde als een bezetene. Ik probeerde niet te kijken maar dat maakte niet uit want de man zat zo in zichzelf gekeerd dat hij er niet om gaf. Het was koud die ochtend maar de winter heeft al ergere temperaturen in het rond gesmeten. Misschien was een shot de enige behoefte op dat moment, het was in elk geval een zeer nuchtere ochtend voor mij.
Trams in Budapest, tis openbaar vervoer zoals overal in Europa. Kinderen, oude nukkige mensen, veel te luide macho’s en geregeld een veel te zatte fles die de rest van de tram doet gruwen. Dat vind ik misschien nog het plezantste aan de druktse tramlijn van de stad die ik dagelijks neem. Al de verschillende mensen in eenzelfde wagon. Het blijft meestal stil en het is verre van een sociale bedoening maar je vangt al is iets op. Twee zatte zigeuners die overduidelijk dingen zitten te vertellen over hun blanke chef die ze mores willen leren bijvoorbeeld. Heel de tram houdt zijn mond maar de blikken zeggen genoeg. Controleurs die al eens achter een snelle zwartijder gaan die steeds verder doorschuift in de tram. Een groep van 15 dove twintigers die duidelijk zin hebben in een feestje en ondertussen alles handgebarend uitleggen op een volle tram. Puur amusement dat Hongaars openbaar vervoer!
Amusement, dat waren Jan en Wim ook aan het zoeken tussen de verpleegkundige taken in Brussel en de thesisperikelen. Ze besloten dan maar naar hier af te zakken. Na een een zeer intieme douanecontrole (Jan was vol lof over de zachte handen van de douane-beambte) afgezakt naar downtown the city, dag erop nog gaan werken en de toeristen op pad gestuurd. De rest van het weekend rondgehost in Budapest, op café geweest, zoobezoekske gedaan, thermal bathing in het városliget (stadspark) veel op restaurant gegaan en absynth gekocht. Niet voor mij, het had exportdoeleinden. Twas geslaagd, de jongens content en terug op de vlucht naar Charleroi. Ik was poempaf want werken en rondhossen, het is een combinatie die welgetimede rustmomenten vraagt. Die moet ik misschien in de tokomst wat beter in acht nemen.
Weekend erop, Pasen in Budapest met ditmaal de familiedelegatie. Heel plezant om mama, papa, meter en nonkel in de door mij welbekende samenstelling te zien. Réka kreeg hiermee dan ook een vuurdoop van de uitgebreidere familie. Veel samen getafeld en gelachen, en ondertussen heeft iedereen zijn Engels nog eens bovengehaald. Het verliep allemaal zeer vlot en het was tof om te laten zien aan iedereen hoe het hier draait en gaat. Ik ben blij dat iedereen graag in de stad rondliep en zijn ding kon doen. Het was de moeite, maar vermoeiend.

Ondertussen ben ik terug bezig aan iets kortere werkweek met vandaag nog een examen Hongaars waar ik bitter weinig studeerwerk heb ingestoken. Al doe ik het op zich wel graag. Ik registreer deze week ondertussen weer voor mijn derde pakket lessen, al denk ik er nu aan om het met prive-leraar te doen. Ik krijg dan iets minder lesuren maar de one-on-one is voor mij veel efficiënter. Nu kan ik mij nog is wegsteken achter de grote Rus die naast mij zit. Al is de sfeer in een taalles natuurlijk ook wel plezant. Tis een tweestrijd zoals een ander, maar ik ga in er elk geval mee door, met dat ’magyarul’. Het is niet gemakkelijk maar ik ga er wel mee door, voor Réka, voor mezelf en voor iedereen rondom mij die maar moet zien dat ik wel degelijk moeite doe om dit gekke unieke taaltje mij eigen te maken. Ik zou net zo goed in China kunnen zitten, want er zijn maar een handvol woorden die me van de eerste keer begrijpt.

Het is misschien ook een les voor Marino Keulen en zijn Vlaamse wooncode, de speelpleinbegeleiders en notabelen in Lebbeke en alle andere personen die weinig ervaring hebben met een vreemde taal en integreren.

Laten we hypothetisch denken en even mijn huidige levenssituatie omgooien. Ik ben geen Belg maar Hongaar, ik spreek geen vlaams maar wel Hongaars en als tweede taal engels en misschien zelfs een mondje Duits. Ik kom een Vlaams meisje op erasmus tegen aan de universiteit van Budapest waar ik (natuurlijk) politieke wetenschappen studeerde. Het klikt, ik besluit voor een jaartje over te vliegen en ik ga aan de slag in Brussel. Nu, ik ben natuurlijk op zoek naar een appartement en laten we zeggen dat ik krap bij kas zit maar wel iets voor mezelf wil. Voor minister Keulen ben ik dan het typevoorbeeld van een goede immigrant. Ik start met lessen nederlands aan het centrum voor volwassenenonderwijs en krijg een certificaat dat eigenlijk zegt dat ik een brood kan bestellen bij de bakker. Prachtig, ik kom in aanmerking voor een woonst. En waarom? Omdat ik de test voor Vlaamse taalkunde voor beginners heb gehaald! En daarmeen voldoe ik dus aan criteria die eigenlijk niet langer voortvloeien uit Vlaamse emancipatie die ooit broodnodig was. Maar wel aan criteria die ronduit discriminerend zijn. Ik tier moord en brand volgens sommigen als ik dit zeg, maar blijkbaar staat de VN wel aan mijn kant, en daarmee dus ook de internatiole soft law waaraan Belgie zich ook heeft gebonden. Het is verdorie godgeklaagd, sinds wanneer heeft iemand een huis ontzeggen of zijn kinderen tegenhouden aan de inschrijvingsbalie voor een speelplein de integratie vooruit geholpen? Is dit de manier waarop we ons etalleren in het buitenland? Onze schitterende brains die ervoor moeten zorgen dat we onze diensteneconomie draaiende houden en voor onze welvaart moeten zorgen hebben dit uitgespuwd? Het zou wel eens bergaf kunnen gaan de komende jaren als er geen mentaliteitswijziging komt. Foei meneer de minister en Lebbeekse politici, u bewijst Vlaanderen geen dienst!