Hungarolingua is de naam van het Hongaarse taalboek dat we gebruiken in de les. Een zeehond is het centrale figuurtje in het boek dat gewillig grammatica en zinsconstructies van duiding voorziet. Alles is rijkelijk geillustreerd en volgepropt met voorbeeld dialoogjes die steevast handelen over reisbeschrijvingen en afspreken op café. Mijn tekstboek symboliseert wat ik voel als ik in de les zit, terug naar de middelbare school! Dat idee is best te pruimen want het laat mij toe om twee maal per week gedurende anderhalf uur terug tiener te zijn. En dat is meer dan voldoende, geloof mij. Met het idee van terug op de middelbare school te zitten komt ook de bijhorende metaliteit. Na 5 jaar hoger onderwijs, 3 jaar op kot, 4 maand in het buitenland en de gezegende leeftijd van 23 jaar voel ik mij in de taalles nog steeds 15 jaar. Ik verstoor de orde niet, mijn handen hou ik van andermans spullen, ik slaak geen luide kreten en schrijf niet op de bank maar ik voel terug de drang om na 60 minuten de les uit te rennen en een kwartier speeltijd te krijgen. Ik snakte op JVR altijd naar die 10 (of was het 15) minuten frisse lucht om af te koelen. Maar het feit dat ik met de halve wereld rond de tafel zit is wel een goede vorm van compensatie. Want hoe klein en gesloten een middelbare school is zo open is de taalles. Na mijn eerste taalles ervaring ben ik nu niveau A1.2 binnengerold, om u een idee te geven: het niveau boven het leren van de kleuren, de cijfers en de obligatoire ’stel uzelf voor’ ronde. Er zijn een pak nieuwe mensen, van de welgeteld 9 mensen (mezelf incluis) die de vorige les begonnen blijven er 4 over. In ruil kregen we de Egyptenaar Mohammed, de Deen Jesper, de Cubaanse Lisa, de FranV aise Florence, de Brit Paul en de Rus Gorgi over de vloer. Gisteren hadden we nog maar onze eerste les maar ik voorspel een cafébezoek binnen de twee weken. Mijn oude klasgenoten en ik waren vanouds duidelijk op elkaar ingespeeld en na wat taalschooladministratieproblemen trekken wij aan hetzelfde zeil. Het niveau binnen de groep is zeer heterogeen en we verdenken de taalschool ervan onze centen op te strijken door mensen van verschillend taalniveau in dezelfde groep te steken. Twee snelheden lijdt tot desintegratie heb ik van horen zeggen, dus ik ben benieuwd wat er binnen enkele weken zal gedoceerd.
Later meer, mijn baas heeft net ons departement voorzien van een nieuwe lading werk, dus mijn blogpauze is gedaan.
Toedels!