Goulash met bananen

Tot nu toe ben ik er in geslaagd om vrij regelmatig mijn blog te updaten. Weliswaar niet aan het tempo van een echte columnist van een krant, maar toch frequent genoeg om mensen af en toe hun muis eens in mijn richting te duwen op het web. I’m getting the hang of it. Visioenen van mensen die en masse mijn blog lezen en hierdoor de onvoorstelbare drang krijgen om mij te vervoegen in Centraal-Europa staken de kop op. Het is moeilijk bescheiden te blijven bij ontkiemend verslaggevingsgeweld. Bewijs dat mijn blog effect heeft is het bezoek van Princen Thibaut (eerst achternaam, dan voornaam: de Hongaarse manier). De ex-KUB collega, copain en wereldreiziger in kwestie zat op de eerste beschikbare wizzair vlucht die in zijn tijdschema paste om Budapest te ontdekken. Hongarije was nog niet aangedaan en deze kans liet hij niet liggen. Een verlengd weekend bleek perfect voor een eerste bescheiden inwijding. Unicum, Vilmos, goulash, Gundel pannekoeken, Traubisoda en Turorudi werden geproefd en geaprrecieerd in verschillende mate. Daarnaast nog eens naar het kuuroord Gellert geweest, House of Terror bezocht, de Gellert heuvel op geklommen, het parlement en een van de grote shopping centra’s laten zien. Maar het was vooral plezant om Thibaut op sleeptouw te kunnen nemen en om dingen te kunnen vertellen die ik hier meegemaakt heb of elke dag doe/zie/zeg.

Het hoogtepunt voor beide belgen was misschien echter het plan dat werd opgevat door deTunyogi familie om ons op mijn verjaardag mee te trekken naar de zoo voor een gesprek met de zoodirecteur. Een hele vriendelijke man die zijn bureau boven het neushorenverblijf had en tussen het apenhok en de stokstaartjes. Na bijna een uur te hebben gepraat kreeg ik echter een verjaardagscadeau gepresenteerd. In plaats van een pluchen dier uit de giftshop werd mij een certificaat overhandigd door de directeur vanwege de zoo en Reka en haar ouders dat mij de peter maakte van één van de Gorilla’s van de zoo. Prachtige cadeau wetende dat dit peterschap samen gaat met een rits gratis toegangstickets en twee uitnodigingen door de zoo zelf waar alle ’peters en meters’ worden getrakteerd op een receptie en verdere inwijding in het functioneren van de zoo. Ik supercontent, zeker wanneer we de dame in kwestie (’Iringa’ is de naam) mochten gaan bezoeken. De curator van de primaten stond ons te woord en gaf het reilen en zeilen van de gorillagemeenschap weer. Een immense silverback, de benaming voor het dominante mannetje en tevens leider van de groep, was zeer beschermend voor mijn petekind die het jongste lid van de groep is. Een gloednieuw buitenverblijf is bijna af en zou tegen de lente in gebruik worden genomen. Werken zijn dus nog in volle gang en alles ligt er nogh rommelig bij. Omdat Istvan, de hoofdopzichter, ons informatie gaf kregen we veel aandacht van de gorilla’s. Er was zelfs communicatie aanwezig tussen de dieren en hun verzorger. De silverback vond het na eerst zelf poolshoogte te hebben genomen wel genoeg geweest en besloot dan maar een grote aanloop te nemen en tegen het dikke glas zijn kracht te demonstreren. Iedereen buiten Istvan nam een stap opzij. Ik voelde mij nog een centimeter groot na al dat gorillageweld. Indrukwekkend en dit kregen we waarschijnlijk enkel te zien doordat de verzorger ons uitleg gaf. Perfecte start ook voor Thibaut zijn bezoek die toch nog even moest bekomen na een zware werkweek en zijn vlucht naar Hongarije.

Voor mij zit het er hier op de bank ook bijna op, want vanaf 20 december is het voor mij hier gedaan en ga ik naar een ander departement. Dit is een paar straten verder gelegen en houdt zich meer bezig met import en export. Het hoofdgebouw waar ik tot nu toe zat hield zich enkel bezig met de binnenlandse markt. Hopelijk krijg ik dus wat meer te doen vanaf nu en kan ik mijn engels en frans (mss nederlands) gebruiken. Het is hier ok op de bank maar het had mag wat intensiever gemogen. Misschien zal ik mezelf binnen een paar weken vervloeken door zo hoog van de toren te blazen. Een uitdaging op werkvlak zou echt wel mooi meegenomen zijn.

Met Reka en mezelf alles goed, al heeft Reka haar handen vol met haar examens. Ik hou me ondertussen wel wat meer zelf bezig en ik heb ondertussen mijn taallesbuddies wel ingelijfd in mijn sociale contacten. Getuige de avond uitgingen om mijn verjaardag te vieren. We hebben ons goed geamuseerd en iedereen was op post. Vrijdagavond betekende wel propvolle cafés maar dat namen we er dan maar bij al was het berenkoud. De taallessen zijn wel bijna gedaan maar iedereen wil precies verdergaan en liefst met dezelfde groep.

Wie na het lezen van de blog een donderbruin vermoeden krijgt dat ik wel eens de ambitie zou kunnen hebben om directeur van de zoo te worden en ondertussen een blog hierover gaande hou zou het wel eens bij het rechte einde kunnen hebben. Zoo van Antwerpen of Planckendeal is om het even, zolang ze maar weten dat ik eraan kom…

We salute you!

ps: foto's komen later
pps: check de link in de onderstaande post, tis een betrouwbaar initiatief gesteund door de koning boudewijn stichting